മൗലികം, അപ്പീൽ, ഉപദേശക: സുപ്രീം കോടതിയുടെ അധികാരപരിധിയുടെ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങൾ

വിശദ വായന

ഇന്ത്യൻ സുപ്രീം കോടതിക്ക് മൗലികം, അപ്പീൽ, ഉപദേശകം എന്ന മൂന്ന് തരം അധികാരപരിധികളുണ്ട്. ഇന്ത്യാ സർക്കാരും ഒന്നോ അതിലധികമോ സംസ്ഥാനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള, അല്ലെങ്കിൽ രണ്ടോ അതിലധികമോ സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള തർക്കങ്ങൾ - ഒരു നിയമപരമായ അവകാശത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പോ വ്യാപ്തിയോ സംബന്ധിച്ച ചോദ്യം ഉൾപ്പെടുന്നിടത്തോളം - കോടതിയുടെ പ്രത്യേക മൗലിക അധികാരപരിധിയിൽ വരുന്നു. മൗലികാവകാശങ്ങൾ നടപ്പാക്കുന്നതിന് ഭരണഘടനയുടെ ആർട്ടിക്കിൾ 32 സുപ്രീം കോടതിക്ക് വിപുലമായ മൗലിക അധികാരപരിധി നൽകുന്നു; ഹേബിയസ് കോർപ്പസ്, മാൻഡമസ്, പ്രൊഹിബിഷൻ, ക്വോ വാറന്റോ, സെർഷ്യോററി എന്ന സ്വഭാവമുള്ള റിട്ടുകൾ ഉൾപ്പെടെ നിർദേശങ്ങളും ഉത്തരവുകളും റിട്ടുകളും പുറപ്പെടുവിക്കാൻ കോടതിക്ക് അധികാരമുണ്ട്. ഭരണഘടനാ വ്യാഖ്യാനം സംബന്ധിച്ച സാരമായ നിയമപ്രശ്നം ഉൾപ്പെടുന്ന സിവിൽ, ക്രിമിനൽ കേസുകളിലെ വിധിയോ ഡിക്രിയോ അന്തിമ ഉത്തരവോ സംബന്ധിച്ച് ആർട്ടിക്കിൾ 132(1), 133(1) അല്ലെങ്കിൽ 134 പ്രകാരം ബന്ധപ്പെട്ട ഹൈക്കോടതി നൽകുന്ന സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വഴി അപ്പീൽ അധികാരപരിധി ഉപയോഗിക്കാം. ആർട്ടിക്കിൾ 136 പ്രകാരം, ഇന്ത്യയുടെ അധികാരപരിധിയിലുള്ള ഏതൊരു കോടതിയോ ട്രൈബ്യൂണലോ പുറപ്പെടുവിച്ച വിധി, ഡിക്രി, നിർണയം, ശിക്ഷ അല്ലെങ്കിൽ ഉത്തരവിനെതിരെ അപ്പീൽ നൽകാൻ കോടതിക്ക് സ്വവിവേചനാധികാരത്തിൽ പ്രത്യേക അനുമതി നൽകാം. ഭരണഘടനയുടെ ആർട്ടിക്കിൾ 143 പ്രകാരം ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രപതി പ്രത്യേകമായി വിടുന്ന വിഷയങ്ങളിൽ സുപ്രീം കോടതിക്ക് പ്രത്യേക ഉപദേശക അധികാരപരിധിയുണ്ട്. ഒരു ഹൈക്കോടതിയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഹൈക്കോടതിയിലേക്ക് സിവിൽ അല്ലെങ്കിൽ ക്രിമിനൽ കേസ് മാറ്റാൻ നിർദേശിക്കാനും, പൊതുപ്രാധാന്യമുള്ള ഒരേ സാരമായ നിയമപ്രശ്നങ്ങൾ ഉയർത്തുന്ന കേസുകൾ ഹൈക്കോടതികളിൽ നിന്ന് സ്വന്തം പരിഗണനയിലേക്ക് എടുക്കാനും കോടതിക്ക് കഴിയും. ആർബിട്രേഷൻ ആൻഡ് കൺസിലിയേഷൻ ആക്ട്, 1996 പ്രകാരം അന്താരാഷ്ട്ര വാണിജ്യ മധ്യസ്ഥതയും സുപ്രീം കോടതിയിൽ ആരംഭിക്കാവുന്നതാണ്.