ഉത്തരവാദ ഭരണത്തിൽ നിന്ന് ലയനത്തിലേക്ക്: തിരുവിതാംകൂറും കൊച്ചിയും, മദ്രാസിൽ തുടർന്ന മലബാറും

വിശദ വായന

കേരളപ്പിറവി നവംബർ ആരംഭത്തിലാണ്; സംസ്ഥാന രൂപീകരണത്തിനു മുൻപുള്ള ഒൻപത് വർഷങ്ങളാണ് ആ ദിനം യഥാർഥത്തിൽ അനുസ്മരിക്കുന്നത്.
1947 സെപ്റ്റംബർ നാലിന് തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ഉത്തരവാദ ഭരണം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള നീക്കം പ്രഖ്യാപിച്ചു; സാർവത്രിക വോട്ടവകാശത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട 120 അംഗങ്ങളുള്ള, റെപ്രസന്റേറ്റീവ് ബോഡി എന്ന പുതിയ സഭ ഭരണഘടനാ നിർമാണ സഭയായി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടിയിരുന്നു.
1948 മാർച്ച് 20-ന് എ. ജെ. ജോൺ പ്രസിഡന്റായി ആ സഭ ആദ്യം സമ്മേളിച്ചു; 1948 മാർച്ച് 24-ന് പ്രഖ്യാപിച്ച തിരുവിതാംകൂർ ഇടക്കാല ഭരണഘടനാ നിയമം, സഭയോട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള മന്ത്രിസഭയ്ക്ക് വ്യവസ്ഥ ചെയ്തു; മഹാരാജാവ് ഭരണഘടനാ തലവനായി.
1948 മാർച്ച് 24 മുതൽ പട്ടം എ. താണു പിള്ള പ്രധാനമന്ത്രിയായി; അതേ വർഷം ഒക്ടോബറിൽ ടി. കെ. നാരായണ പിള്ള പിൻഗാമിയായി.
1947 ഓഗസ്റ്റ് 14-ന് കൊച്ചിയിൽ ഉത്തരവാദ ഭരണം രൂപപ്പെട്ടു; പനമ്പിള്ളി ഗോവിന്ദ മേനോൻ ആയിരുന്നു ആദ്യ പ്രധാനമന്ത്രി; ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിലിനെ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് അസംബ്ലി എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്തു; 1948 സെപ്റ്റംബർ 20-ന് ഇക്കണ്ട വാരിയരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ജനകീയ മന്ത്രിസഭ അധികാരത്തിൽ വന്നു.
1949 ജൂലൈ ഒന്നിന് തിരുവിതാംകൂറും കൊച്ചിയും ലയിച്ചു; തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് പുതിയ തിരു-കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തിന്റെ രാജപ്രമുഖനായി; രണ്ട് നിയമസഭകളിൽ നിന്നുള്ള 178 അംഗങ്ങൾ ചേർന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ ഒന്നാം നിയമസഭ.
ടി. കെ. നാരായണ പിള്ള പുതിയ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയും ടി. എം. വർഗീസ് സ്പീക്കറുമായി; ഏഴ് സമ്മേളനങ്ങളിലായി 71 ബില്ലുകൾ പാസാക്കി.
മദ്രാസ് പ്രവിശ്യയിലെ ഒരു ജില്ലയായിരുന്ന മലബാർ പുറത്തുതന്നെ നിന്നു: ഒന്നാം മദ്രാസ് നിയമസഭയിൽ 16 അംഗങ്ങളും രണ്ടാമത്തേതിൽ 20 അംഗങ്ങളും, ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന പ്രകാരമുള്ള ആദ്യ പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിനു ശേഷം 29 അംഗങ്ങളും ആ പ്രദേശത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നു.