രണ്ട് കോടതികൾ ലയിച്ചു; ജഡ്ജിമാർ ഇന്നും ലഖ്നൗവിൽ ഇരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം

വിശദ വായന

ആദ്യം ജാമ്യം നേടാതെ തന്നെ ഒരു പ്രതിക്ക് വിചാരണക്കോടതിയിൽ ഡിസ്ചാർജ് അപേക്ഷ നൽകാമെന്നും, സിആർപിസിയുടെ (CrPC) സെക്ഷൻ 317-ന് തുല്യമായ ബിഎൻഎസ്എസിന്റെ (BNSS) സെക്ഷൻ 355 പ്രകാരം ഉറച്ച കാരണങ്ങൾ കാട്ടി നേരിട്ടുള്ള ഹാജരിൽനിന്ന് ഒഴിവ് തേടാമെന്നും അലഹാബാദ് ഹൈക്കോടതി ഈ മാസം വിധിച്ചു. ഈ വിധി നൽകിയ കോടതി തന്നെ രൂപംകൊണ്ടത് 1948 ജൂലൈ 19-ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഉത്തർപ്രദേശ് ഹൈക്കോർട്ട്സ് അമാൽഗമേഷൻ ഓർഡർ (Uttar Pradesh High Courts Amalgamation Order) പ്രകാരമാണ്. ആ ഉത്തരവിലൂടെ അലഹാബാദിലെ ഹൈക്കോടതിയും ലഖ്നൗവിൽ ഇരുന്ന ഔധിലെ ചീഫ് കോർട്ടും (Chief Court in Oudh) ലയിപ്പിച്ച് ഹൈക്കോർട്ട് ഓഫ് ജുഡീക്കേച്ചർ അറ്റ് അലഹാബാദ് (High Court of Judicature at Allahabad) എന്ന പുതിയ കോടതി ഉണ്ടാക്കി. ക്ലോസ് 14 പ്രകാരം പുതിയ കോടതിയും അതിന്റെ ജഡ്ജിമാരും ഡിവിഷൻ കോടതികളും അലഹാബാദിൽ ഇരിക്കണം; ഗവർണറുടെ അനുമതിയോടെ ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് നിശ്ചയിക്കുന്ന യുണൈറ്റഡ് പ്രൊവിൻസസിലെ സ്ഥലങ്ങളിൽ മാത്രമേ മറ്റെവിടെയും ഇരിക്കാനാകൂ. ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് നാമനിർദേശം ചെയ്യുന്ന ചുരുങ്ങിയത് രണ്ട് ജഡ്ജിമാർ, ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് നിർദേശിക്കുന്ന ഔധ് പ്രദേശങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന കേസുകൾക്കായി ലഖ്നൗവിൽ ഇരിക്കണം എന്ന് ആ ക്ലോസിലെ ഒന്നാമത്തെ വ്യവസ്ഥ (first proviso) കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു; ചീഫ് ജസ്റ്റിസിന്റെ സമ്മതത്തോടെ ഗവർണർ മറ്റുവിധത്തിൽ നിർദേശിച്ചാൽ മാത്രം മാറ്റമുണ്ട്. ഔധ് മേഖലയിലെ കേസുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ലഖ്നൗ സിറ്റിങ്ങിന്റെ നിയമപരമായ അടിസ്ഥാനം ഈ ഒന്നാമത്തെ വ്യവസ്ഥയാണ്. ആ പ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നുള്ള ഏതെങ്കിലും കേസോ കേസുകളുടെ കൂട്ടമോ അലഹാബാദിൽ തന്നെ കേൾക്കണമെന്ന് സ്വന്തം വിവേചനത്തിൽ ഉത്തരവിടാൻ രണ്ടാമത്തെ വ്യവസ്ഥ ചീഫ് ജസ്റ്റിസിന് അനുവാദം നൽകുന്നു.